Gratis inspiratie voor jou!

Meer rust & ontspanning.
En vol passie en energie jouw leven weer op orde.
Met deze blogs.

Wat een 8-jarige nodig heeft - over fijne en minder fijne herinneringen

Wat me gisteren nu weer overkwam. Ik was werkelijk even van slag. Ik kwam mijn oude poëzie album tegen. Je weet wel: een boekje met lieve zoete gedichtjes. Waar alle juffen en meesters, ooms en tantes, vrienden en vriendinnen en je vader en moeder iets liefs en aardigs voor je opschrijven.

Gedichtjes
Super leuk om allemaal namen van vroeger tegen te komen. En de gedichtjes te lezen die iedereen erin had geschreven. Ik kan me de spanning van vroeger nog herinneren: wat zullen ze schrijven? Hoe zullen ze het versieren? Welke plaatjes zullen ze er bij plakken? Het was altijd weer een feestje om het album terug te krijgen. Ik maakte zelf ook altijd veel werk van die gedichtjes. Ik vond het fijn om zoiets voor een ander te doen.

Er was in mijn album alleen 1 gedichtje waar ik helemaal door van slag raakte.
En weet je van wie die was? Van mijn moeder!

8 jaar
Nu moet je bedenken dat ik 8 was toen ik dit poëzie album kreeg. En je weet misschien wel dat als je 8 bent, dat je dan de stap naar de buitenwereld maakt. Je krijgt oog voor hoe het bij anderen gaat. En je gaat dat vergelijken met hoe het bij jou thuis gaat. Vrienden zijn erg belangrijk voor je. Door naar anderen te kijken, leer je wat jij fijn en belangrijk vindt. En in sommige gevallen ga je je ook al een klein beetje tegen je ouders afzetten. Dat hoort nu eenmaal die bij die fase in het leven. Alles wat je van je ouders nodig hebt, is begrip en respect.

En dit was wat mijn moeder in mijn poëzie-album schreef:

Lieve Linda,

Je bent onze tweede dochter in een rij van vier,
Wij beleven aan jou ook veel plezier.
Grijze haren zitten er toch wel tussen,
van al je schelden en grote monden sussen.
Je bent een meisje dat weet wat ze wil,
dat kost je soms een klap voor je bil.
Lieve Linda, houd rekening met andere mensen,
ook die hebben wensen.
Het is fijn om te geven,
Ik wens je dit toe in het leven.

Veel liefs van mama

Dus.....
Binnen no time was ik weer die 8 jarige Linda. Ik voelde de pijn en het verdriet van dat kleine meisje. De boosheid, de frustratie. Ik voelde mij weer zo niet gezien. Ik wilde mijn moeder opbellen, uitschelden, haar even flink de waarheid zeggen dat mijn poëzie album niet de plek is om mij wijze lessen te geven. Maar dat het de plek is om iets liefs over mij te schrijven. Iets waar ik blij van zou worden. Iets waaruit zou blijken dat ze me begrijpt. Iets wat mij het gevoel zou geven dat ik goed ben zoals ik ben. En in de ogen van mijn 8-jarige Linda, was dit gedichtje alles behalve lief en fijn.

Maar ik deed niets
Want mijn volwassen Linda weet dat de emoties die ik voelde, dat die van toen zijn. Ik weet dat mijn moeder nu eenmaal graag anderen een wijze les meegeeft. Ik weet dat dat haar manier is om te laten zien dat ze van je houdt.

Was het wat ik nodig had in die tijd?
Nee zeker niet. Ik had meer gehad aan troostende woorden. Een arm om me heen. Een schoot waar ik op weg kon kruipen en uit kon huilen. Lieve zachte woordjes die in mijn oor fluisteren hoe lief ik ben. En hoe fijn het is dat ik zo goed weet wat ik wil. Dat het niet altijd makkelijk voor haar is, maar dat ze me steunt en het vertrouwen geeft dat het goed komt.

Maar dat kon mijn moeder niet
Mijn moeder had dit namelijk zelf van huis uit ook niet meegekregen. Ik weet dat mijn moeder alles heeft gedaan wat in haar mars lag om mij datgene te geven waarvan zij dacht dat ik het nodig had. En in haar ogen waren dat het geven van wijze lessen.

Het is nu aan mij om die lieve 8-jarige Linda te troosten.
Er voor haar te zijn. Haar die liefde, steun en vertrouwen te geven die ze soms gemist heeft. Als ík het haar geef, wordt alles vanzelf zachter. En hoef ik niet boos te worden op mijn moeder. Maar kan ik haar vanuit liefde zeggen:

"Dankjewel Mama dat je me altijd die wijze lessen hebt gegeven."

En daarmee doorbreek ik een cirkel
Daarmee pak ik de regie over mijn leven. In plaats van te verdrinken in mijn emoties, gebruik ik ze om te groeien als mens. Zodat ik mijn kinderen weer net wat meer kan geven dan ik van mijn ouders heb gekregen. Uit liefde voor de kinderen kijk ik terug. Herbeleef ik die oude pijn. Om er daarna volledig voor hen te kunnen zijn.  

En jij kunt dat ook.
Ook jij kunt leren de regie over je leven te pakken. Ik vertel je daar graag meer over. Dat kan in een gratis Spiegelsessie óf in één van mijn gratis workshops. Wees welkom. Zeker in deze tijd.

Veel liefs,

Linda